سلام. بعد از حدود ۲ماه…
دست و دلم به نوشتن نمی‌رفت. اما باید می‌آمدم و تشکر می‌کردم؛ از همه دوستان هم‌دلی که با بودنشان تحمل این اتفاق تلخ را برایم ساده کردند…
بابا رفت. تلخ ولی آرام. شاید هیچ وقت مرگ را اینقدر نزدیک ندیده بودم. هنوز باور نمی‌کنم که آن نگاه آرام دیگر با من نیست. دیگر نیست تا وقتی از خانه بیرون می‌روم آرام پشت سرم زمزمه کند: فالله خیر حافظا و هو ارحم الراحمین…
و از صمیم قلب ممنونم از همه‌ی دوستانم. دوستانی که وقتی به خانه رسیدم تا برای آخرین بار با پدر خداحافظی کنم، همه‌شان بودند. آمدند تا آغوش گرمشان مرهم این زخم باشد…
دوستانی که فهمیدم با داشتنشان، حتی در تاریک‌ترین شب زندگی‌ام تنها نیستم…
…
برگشته‌ام تهران. دوباره سر کار و زندگی و درس. حمید عزیز لطف کرد و چند روزی به یک سفر خوب مهمانم کرد. ۵ روز به ارمنستان سفر کردم و حالم بهتر شد. حالا به زندگی برگشتم. برگشتم با چند تصمیم اساسی! خوشحالم که حمید و محسن (که چند صباحیست میهمان ماست) از تغییرات من راضی هستند. باید کم کم کودکی را پشت سر گذاشت. باید کم‌کم یاد گرفت که تب تند زود به عرق مینشیند. باید یاد گرفت که وسعت باید در نگاه من باشد، نه در چیزی که به آن می‌نگرم…
…
و تو!
کسی که حتی وقت نداشتی در بدترین شب‌های زندگی‌ام هم‌دل من باشی! ببخش که دروغ گفتم. به خودم دروغ گفتم. ببخش که از تو برای خودم یک بت ساخته بودم. ببخش که فکر می‌کردم تو هیچ نقصی نداری. غافل از اینکه تو هم یک انسان هستی.درست مثل بقیه. نه! باز هم دارم اشتباه می‌کنم: تو حتی مثل بقیه هم نبودی که دیگران در بدترین شرایط بودند و تو نه…
پس با احترام میروم. با خداحافظی. و نه با امید دیدار… که دیگر هیچ وقت حاضر نیستم خودم را اینطور خاک کنم. حالا نوبت قد کشیدن من است. بدون حجاب و سایه…
حالا میروم تا “مرد” باشم و “انسان” و البته آزاد و آزاده…

بامداد چهارشنبه، چهاردهم آذرماه ۱۳۸۶خورشیدی
یا علی مددی

چهارشنبه آذر ۱۴, ۱۳۸۶
مجموعه : روزنوشت

۱۱ نظر

RSS نظرات ترک بک

ارسال نظر